Het woord WERA kun je lezen op de noordkant van een dakkapel van een oude verbouwde boerderij op de bodem van het hoogveen.
Bij het woord zijn een weegschaal en een ram afgebeeld.
Hoewel de boerderij daar zelf geen weet van heeft zal blijken dat deze noordkant
een belangrijke rol zal gaan spelen voor de toekomst van dit woord.

Het noorden is de minst interessante richting, dit is tenminste de mening van de Gedachte.
Deze Gedachte zal uiteindelijk zes richtingen krijgen:
noord, oost, zuid, west, boven en beneden.  

Het noorden is de winter,
de duisternis en alle emotionele ellende die een mens maar kan verzinnen.
De kleur is donkerblauw tot inktzwart en heel negatief.
Het oosten is het voorjaar, dit is groen en jeugdig en vol groei, positieve energie en kinderlijk eenvoudig.
Het zuiden is de zomer, geel en evenals het voorjaar vol met zonlicht, vol met zuiden en gemakkelijk geluk.
Het westen is rood door de ondergaande zon
en gevaarlijk als een stoplicht als je er door heen rijdt.
Het is ook de herfst die je bewust maakt dat er opnieuw een winter aankomt
en toch als je goed met deze richting omgaat is er niets aan de hand,
kun je er van genieten en er je voordeel mee doen.
Beneden heeft geen specifieke kleur omdat deze richting dit niet nodig heeft.
Je vindt er moeder aarde waarin je dient te wortelen als een boom en wel zo dat je in balans blijft met alle windrichtingen.
Boven is waar de wolkenluchten zijn en de plaats waar mensen een hemels paradijs denken.
De kleur is lichthemelsblauw en het kan zelfs wit zijn.    

De bron van deze gedachten bevindt zich in het verre westen, daar waar de zon wel komt maar alleen om er onder te gaan en te verdwijnen in de duisternis.
Onze voorouders beweerden dat hier het rijk van de doden te vinden moet zijn.

De GEDACHTE meende dat dit wel mee viel toen hij dit onderzocht.
Veel meer waren hier eilanden in een grootse zee vol verhalen en meer nog waren hier gedachten die werkelijkheid moesten worden.
Er was daar een dal waarboven vogels vlogen. In het dal stond een oude boerderij.
Rondom was hoog geboomte van eiken en linden.
Er woonden geen mensen, er was alleen natuur.

Het pand stond for sale.
De GEDACHTE meende dat zo’n plek uiteindelijk een mooie eind bestemming zou zijn.
Een plaats om te leven op een heel natuurlijke wijze, een plek om te wortelen,
een plek om in alle vrijheid te werken, een plaats om heel gelukkig te zijn,
een beetje een paradijs op aarde, zodat je daar verder niet naar hoefde te zoeken,
waarna je probleemloos in je zon ten onder kon gaan.

Het is begin jaren 70, de GEDACHTE is er, maar moet zich nog ontwikkelen,
zal nog handen en voeten moeten krijgen.
Zo moest je bv. Geld verdienen en daarom moest je werk hebben
en zo nog het een en ander……en toch….

Hier ligt het begin van een lange reis, een soort levensreis……..het noorden voorbij.
Dit noorden waarin absoluut geen zuiderlicht te vinden is.

In het jaar 80 van de vorige eeuw wordt er in het dorpscafé nabij het hoogveen
een ruïneachtig bouwsel geveild; een steenklomp met daar omheen een hof
vol wilde beplanting dat al enige jaren te koop staat.
Dit geheel draagt de naam WERA en De Gedachte, die al een vijftal jaren zoekende is
om zich ergens te manifesteren slaat toe in dit dorpscafé en vanaf dat moment krijgt WERA nieuwe bewoners.

De naam WERA krijgt sterallure: de weegschaal is het sterrenbeeld dat het begin van
de herfst aan geeft en de Ram is het ijkpunt voor het beginnende voorjaar.
Zo drukt de naam uit dat de bewoners er onderdak vinden, warmte, bescherming en tevredenheid vanaf de herfst tot aan het voorjaar.
De gouden seizoenen met probleemloze gedachten in een paradijselijk aandoend plekje
op onze grote wereldbol.
Maar dat gaat niet vanzelf; er moet stevig aan het bouwsel gewerkt worden en
de brandnetel, zuring en zevenblad zijn oppermachtig in de hof.
Een hof is een omheinde ruimte; een afgeschermde plek.
Vandaar dat er een groene afscheiding zichtbaar wordt tussen de hof WERA
en de buitenwereld. In de hof worden de handen flink uit de mouwen gestoken
en verandert er veel.
Dit alles gebeurt om De Gedachte tot werkelijkheid te brengen.  

Na 10 jaar hof leven wordt het steeds duidelijker dat de bewoners van de hof
niet meer in dezelfde richting bewegen; wellicht niet meer met het zelfde doel bezig zijn.
Het prachtige gevoel is verdwenen en het evenwicht van De Gedachte en
de werkelijkheid uit balans.
Die mooie WERA hof waar een Gedachte werkelijkheid probeert te worden belandt in
een crisis en het hoofd van de Gedachte in een noordelijk duister.  

Daarna kun je zien dat er in de hof niet meer wordt gewerkt.
Ze oogt verlaten en de brandnetel, zuring en zevenblad worden weer machtiger;
geen bewoner te zien; maar wel de naam WERA op de noordkant van het steenhuis.  

Het hoofd van De Gedachte is meer dan ooit tevoren bezig met het zoeken naar
zijn aardse paradijs.
Het naamloze hoofd trekt zich helemaal terug in zijn eigen werkelijkheid;
in zijn WERA Gedachte en het huis wordt een levensburcht,
tot verlengstuk van de bewoner.  

De naam WERA krijgt in deze jaren een andere inhoud; de weegschaal is een apparaat
dat het evenwicht kan aangeven, dus ook het persoonlijke en geestelijke evenwicht…
wel nu… de weegschaal slaat maar door naar het noorden waar duisternis heerst
en daar zit een grote ram het evenwicht te verzieken.
Ook al zegt het naamloze hoofd tegen zichzelf;  ik geef je een ram en daarna is alles weer oké….. het helpt niet om dat evenwicht te herstellen en de balans terug te vinden.  

Het hielp wel om te gaan schrijven en het hoofd een naam te geven zodat
er een persoon ontstaat met handen en voeten.
Vanaf nu is André de reiziger op WERA woonachtig en niet veel later kun je meerdere bewoners zichtbaar zien worden; beelden…… houten beelden…..als je het André vraagt zal hij zeggen dat dit zijn schapen zijn en dat hij zelf de herder is.
In een niet eindigende woordenstroom zal hij beweren dat hij een hele kudde schapen
gaat maken om tegenwicht te bieden aan de ram; zal hij meedelen dat hij zoveel schapen zal maken als er nodig zijn om de weegschaal in balans te brengen voor
zijn aardse paradijs.
Het is niet eenvoudig, vooral omdat het heel persoonlijk is en daarom moeilijk om met anderen te delen. Maar de schapen zijn gemaakt om de hof te bevolken en voelen zich
er prettig en aarden en denken op dezelfde manier als André.  

Na enige jaren is de kudde van 3 naar 13, naar 33 en zomaar tot
wel 88 schapen uitgegroeid als er een jonge vrouw over het weggetje langs het noorden van de WERA tuin wandelt.
Het hek staat open dus deze vrouw is daar welkom.
Dit heb ik altijd gewild en onbewust ook gezocht zegt ze tegen zichzelf en tegen André
die een Gedachte tot werkelijkheid probeert te maken en zijn weegschaal in balans.
Ik zal helpen om deze tijdloze en universele paradijs Gedachte in het hier en nu,
op deze plek te verwezenlijken zegt zij tegen André.
Ze houdt woord en voegt er haar daden aan toe en vanaf het voorjaar wordt de WERA tuin opnieuw zonnig voorjaarsgroen en komt de levensburcht versneld tot leven omdat er een lenteprinses in de hof is komen wonen die voor een heuse renaissance zorgt.  

De WERA hof wordt een plek zoals bedoeld: een omheinde hof vol kleurige bloemen,
vol liefde, geluk en tevredenheid.
Maar dat gaat nog steeds niet vanzelf, dat is en blijft hard werken maar opnieuw met zonnige gedachten…
want voor een paradijs op aarde hebben ze veel over en in dit geval geldt:
2 kunnen meer dan 1.

Jaar na jaar na jaar lijken de bloemen er kleuriger te worden evenals de kleding van de lenteprinses en ze voorziet alle schapen van kleurige hoeden en petten.
Net zolang doet ze dit tot dat André zijn laatste beeld voor de kudde maakt.
Het is een klein beeld met twee hoorns op het hoofd. Dat kleine beeld kan het eind gevecht met de ram voorlopig prima aan en André kan niet dichterbij zijn evenwicht komen maar dat hoeft ook niet. Bovendien is het beeldje van meidoornhout… en dat is
een echte lentebloeier.
Er zal daarna steeds weer een nieuwe mooie zomer komen.
Het aardse paradijs is niet mooier te maken en niet intenser te beleven in de WERA hof met zijn naam in het noorden.
Het is goed zo.  

De WERA wereld blijft erg richting gebonden en vooral de winterse tijden uit het noorden blijven ieder jaar opnieuw hun best doen om het positieve gevoel
met duisternis te bedekken.
De bewoners verdwijnen jaarlijks een tijdje zuidwaarts om daar het zuiderlicht en
de zon op te zoeken. Al is de zon daar soms zelfs even niet, het is daar altijd anders.  

Een aantal jaren geleden was André in het vroege voorjaar in dit zuiden en reed
met een tevreden gevoel op zijn bromfiets in de zuidenwind door zon, regen, kou en dan opnieuw weer zon.
Al zijn schapen op zijn droge in dit zuiden, oftewel; alles onder controle hier en hij besluit om afstand van zijn kudde te doen, in die zin dat hij hun geest aan het lot wil over laten in dit prachtige zuiden, omdat ze hun werk hebben gedaan.  

De eerste dag stopt André bij een oude schaapskooi met een stenen muur rondom.
In de nacht haalt hij de schapen uit zijn hoofd en stopt ze in de stenen kooi om ze daar achter te laten; want zegt hij tegen ze;
Het is hier een hartstikke mooie plek, geniet d’r maar eeuwig van.
’s Ochtends tijdens de koffie springen de eerste schapen al over de muur en tegen de tijd dat André op zijn bromfiets verder rijdt komt de hele kudde hem achterop.  

De tweede dag bouwt André zijn tentje bij een groot kasteel en hij sluit de schapen op
in de binnenplaats van het enorme bouwwerk met hoge muren.
Zo’n robuust bouwwerk zal ze toch wel binnen houden.
De volgende ochtend lijkt alles goed te gaan maar toch…. op het laatste ogenblik
bij het wegrijden komt de kudde over de hoge kasteel muur, alsof ze niet onderhevig zijn aan de zwaarte kracht en ook die dag lopen ze achter de bromfiets aan.  

De derde dag bevindt André zich in het land van La Mancha.
Het is die reis zijn zuidelijkste punt.
Hij heeft er een oude waterput ontdekt, waar diep weg nog een beetje water in blijkt
te zitten.
Ditmaal besluit hij om de kudde in deze put te stoppen. Hier kunnen ze onmogelijk 
uit ontsnappen.
Nog diezelfde nacht komen al zijn schapen, de hele kudde, naar boven.
Maar… dit keer zijn ze veranderd. Ze zweven, als ballonnen en ze zitten vol kleuren:
rood, geel ,groen, blauw, oranje ga zo maar door. Ze zijn licht geworden…. Ja …..
ze zijn zuiderlicht geworden en ze zitten vol lichtgevende kleuren.  

Ze vertellen André allemaal hetzelfde verhaal: dat ze best graag in het zuiden willen blijven en onopvallend aanwezig, maar dat ze alleen aarden in WERA, omdat ze daar voor gemaakt zijn.
Niet voor een schaapskooi op een bergtop, ook niet voor een prachtig groot kasteel en zelfs niet voor een levenswater bevattende put in de zuidelijke kurkdroge moeder aarde.
Ze willen dit alles wel maar kunnen het alleen als WERA er ook is.  

Oké zegt André tegen Libertad Amarillo, een schaap met leiderskracht die zich dan ook direct als zodanig heeft opgeworpen toen André besloot om afstand te doen als herder
van zijn kudde.
Ik zal, zegt André, jullie in het noorden van de kleuren van het zuiderlicht voorzien en zelfs zal ik, om jullie blijvend uit mijn hoofd te halen een plekje in het zuiderlicht gaan zoeken waar jullie dan onopvallend in een soort dependance van WERA jullie tijdloze levens kunnen zweven.  

En zo doet hij, maar dat wordt een ander verhaal.