Een zonnetempel is, volgens de gangbare mening, een ruimte waarin een zonnegod wordt vereerd.
 
Hoewel  Don hermano al een levenlang bezig is om een paradijs op aarde te maken, moet dit paradijs niet gezien worden als het christelijke paradijs uit  de bijbel.
Het is een metafoor voor een persoonlijke levenstuin waar je  heel gelukkig bent.
De naam zonnetempel  moet op vergelijkbare wijze worden gezien.
Het is een plek , een ruimte waar je jezelf op je gemak voelt en kunt genieten van de zon.
 
De zonnetempel zal op de finca in het zuiden worden gebouwd en wel op het stuk grond dat Del pueblo
(voor het volk) wordt genoemd.
Ooit was dit Del pueblo een vruchtbare finca met honderden vruchtdragende perenbomen en een herberg waar de reizigers, die vanaf de hoogvlakte achter Ciria kwamen en op weg waren naar
Brea de Aragon lager in het dal, konden rusten, eten en wat dies meer zij.
De onverharde weg die over de finca langs de herberg liep was de enigste weg in dit dal tussen  de Moncayo en de Sierra de la virgen.
Heden ten dage is deze weg nog steeds een belangrijke verkeersader.
Alleen is de weg nu verhard, hoewel dringend aan onderhoud toe.
De herberg is heden ten dage alleen toegankelijk voor de drie reisgenoten en de stamgasten.
 
Don hermano hoopt op dit terrein voor het volk omstreeks het jaar 2020  één of andere constructie te bouwen die hij zonnetempel noemt.
Het bouwsel zal bestaan uit ongeveer 36 aan beide zijden beschilderde houten panelen van 245 cm hoog en 123 cm breed die enigszins waterafstotend zijn.
Waarschijnlijk wordt deze zonnetempel een cirkelvormig bouwwerk in de open lucht met vier openingen die op het zuiden, westen, noorden en oosten zijn gericht.  
Deze zonnetempel maken, hoe eenvoudig ook, zal nog een hele onderneming worden want de Moncayowind kan hevig waaien en de zon doet de panelen kromtrekken.
De constructie moet daarom stevig in en boven de okerkleurige finca-aarde worden verankerd en stormbestendig zijn.
De voorjaarsregen zal een aanval op de kleurige verf en op de lijm in de panelen doen, waardoor de zonnige afbeeldingen na verloop van een aantal jaren ten prooi dreigen te vallen aan aftakeling en vernietiging.
Hoe met dit natuurgeweld moet worden omgegaan weet Don hermano op dit ogenblik nog niet.
 
Eén ding weet hij echter heel zeker.
Als de zonnetempel klaar is zal hij het verbondskistje van de drie reisgenoten uit de cuarto real in de herberg halen en in het middelpunt van de  tempel zetten.
Het verbondskistje zal daardoor nog meer kracht krijgen en zich, samen met de drie reisgenoten en de remolques  kunnen koesteren in de zon en het zuiderlicht.
Tegen die tijd zullen al de dode perenbomen een nieuw leven zijn begonnen als stamgast van de herberg en ook zij zullen kunnen meegenieten op dit terrein voor het volk.
Voor hen is het een terugkeer naar hun geboortegrond…. Wat zullen ze genieten!
 
Terwijl Don hermano dit beschrijft en deze stralende veelkleurige tempel voor zich ziet met,
naar hij nu denkt, ongeveer 300 even kleurige stamgasten daaromheen die her en der op het terrein voor het volk van het uitzicht en de zon genieten, bedenkt hij zich dat er heel veel mensen zullen zijn die dolgraag van zo’n schouwspel willen meegenieten.
De ervaring leert dat veel mensen die voorbijgaan over de verharde weg die door de finca Del pueblo loopt , zich sterk aangetrokken voelen tot de kleurige bedrijvigheid van de drie reisgenoten.
Waarschijnlijk zijn ze eenvoudigweg niet tegen te houden als dit kleurige toekomstbeeld  van
Don hermano werkelijkheid wordt.
De tijd zal leren hoe hier mee om te gaan…..van de nood een deugd maken is in dit soort situaties de verstandigste oplossing.
Als al die stamgasten daar staan te genieten rond de gebouwde zonnetempel,
terwijl de geesten van de houten schapen die nog in leven zijn boven de geestgronden  van La vuelta zweven zal Don hermano ook tijd gaan besteden aan de uitleg van de afbeeldingen  op de zonnetempel .
Dat wordt een project op zich want die 36 houten panelen zijn goed voor  meer dan 200 vierkante meter afbeelding!
 
Don hermano ziet het opnieuw voor zich….. hoe hij op een visserskrukje met een laptop op zijn knieën in alle rust af en toe een afbeelding op een zonnetempelpaneel beschrijft terwijl hij lekker van de zon geniet en  het zuiderlicht hem inspireert.
Dat wordt meer genieten dan werken met al die tevreden stamgasten  die zó gelukkig zijn dat ze een nieuw leven hebben gekregen.
 
Dona Kika komt er een tijdje gezellig bijzitten, waarna ze op een stamgast toeloopt om die een nieuw uitzicht te gunnen en op de Vuelta zie je nog net de brede veelkleurige zonnehoed van Dona neti die, ondanks haar leeftijd, het bouwen van stenen muurtjes niet kan laten.
De zon is heerlijk en  Don hermano’s gedachten dwalen af naar de tijden van vóór de zonnetempel….hoe hij ooit als jonge gedachte een paradijs wilde maken in het heden.
Hoe hij ergens in de tijd ten onder dreigde te gaan in de duisternis en hoe die gebeurtenis zijn leven blijvend zal beïnvloeden en vorm geven.
Hoe hij als Andre de reiziger als een wildeman een houten schaapskudde bij elkaar hakte en daardoor de zon opnieuw begon te zien en hoe hij met hulp van de zomerkoningin en de jonkvrouw deze prachtige finca in het zuiden kon bemachtigen en toen een echte Don hermano in zijn werawereld is geworden.
Na 50 jaar is het paradijs dat hij als jonge gedachte in zijn hoofd had, werkelijkheid geworden op deze finca in het zuiden…een persoonlijk paradijs met een persoonlijke zonnetempel.
 
Mooie mijmeringen en gedachten die op dit ogenblik nog geen werkelijkheid zijn maar Don hermano weet dat een mens dromen moet hebben.
Zonder dromen is je leven zó kleurloos…door de kleuren zelf aan te brengen kun je die dromen tot werkelijkheid maken.
 
De toekomst ziet er nog steeds schitterend uit met zo´n zonnetempel in je hoofd…je zou het iedereen aanraden om zo´n zonnetempel in het hoofd te bouwen.
 
Volgens de gangbare mening is een zonnetempel een ruimte waarin een zonnegod wordt vereerd.
 
Of je nu wel of niet in een god geloofd….. een zonnetempel in je hoofd is een goddelijk gevoel!